Termin siewu mieszanki może być wiosenny lub letni. Pierwszego nie należy przeciągać poza maj, aby wykorzystać wodę pozimową i słabe parowanie. Za najkorzystniejszy termin letni na terenie środkowej Polski uważa się okres od połowy lipca do połowy sierpnia w. okresie koncentracji opadów letnich. Późniejsze siewy często są zawodne, ponieważ bardzo młode siewki nie zdążą dobrze zakorzenić się ani nagromadzić zapasów na przezimowanie. Na terenach zachwaszczonych letni termin siewu daje lepsze rezultaty, ponieważ słabnie wówczas konkurencyjność chwastów wobec młodych siewek traw. Sposób wysiewu takiej mieszanki zależy od zestawu gatunków. Najczęściej stosujemy siew rzutowy siewnikiem zbożowym po odjęciu redlić. Dla lepszego rozrzutu nasion pod przyrządami wysiewnymi podwiesza się gładką deskę. W celu uzyskania równego pokrycia powierzchni dzieli się całą mieszankę na dwie części i wysiewa na krzyż. Na ogół mieszanki nasion nie wsiewa się w roślinę ochronną. W celu uzyskania plonu już w roku siewu można do mieszanki dodać do 3 kg/ha nasion życicy wielokwiatowej, która spełnia rolę rośliny ochronnej. Jest ona rośliną dwuletnią, toteż nie powinno się jej wysiewać więcej, aby nie spowodować zachwaszczenia łąki po jej ustąpieniu z runi. Skład gatunkowy mieszanki zależy od rodzaju gleby, uwilgotnienia i sposobu użytkowania. Dawniej stosowano nawet kilkanaście gatunków traw. Obecnie ograniczamy skład mieszanki do kilku. W praktyce rolniczej, przy zagospodarowaniu dziś jeszcze obowiązują mieszanki opracowane przez J. Grzymałę i S. Mataszewskiego, zalecane przez Ministerstwo Rolnictwa.

Tereny zniszczone wydobywaniem torfu najpierw trzeba wyrównać, wypełniając doły materiałem dowiezionym z zewnątrz lub miejscowym. Zabieg ten jest bardzo kosztowny. Prawie zawsze zachodzi potrzeba ponownego wyrównania powierzchni, ponieważ świeży materiał w wyrobiskach osiada. Toteż pierwszy obsiew rekultywacyjny trzeba traktować jako przejściowy. Wysokie kępy turzyc można wyciąć i usunąć z torfowiska za pomocą spychacza, najłatwiej podczas bezśnieżnej, mroźnej zimy. Kępy śmiałka darniowego przyoruje się bez wycinania, ale orka musi być głęboka, z bardzo starannie dociśniętą skibą. Natomiast w przypadku opanowania łąki przez rdest wężownik nie można siać mieszanki traw bezpośrednio po przyoraniu tego chwastu, ponieważ jego kłącza, nawet przez parę lat nie ulegają rozkładowi. W takich przypadkach należy przejściowo uprawiać rośliny polowe (konopie, wykę jarą, mieszanki zbóż i roślin motylkowych, dobrze ocieniające powierzchnię. Obsiew mieszanką bezpośrednio po zaoraniu rdestu wężownika nie wytrzymuje jego konkurencji i większość siewek traw i motylkowych ginie. Głębokość orki na glebach mineralnych zależy od grubości warstwy próchnicznej, a na organogenicznych od stopnia zmurszenia górnej warstwy torfu. W obydwu przypadkach decyduje tu również stopień deniwelacji powierzchni. Im większe są nierówności, tym głębsza powinna być orka. Niekiedy wystarczy 20 cm, w innych siedliskach trzeba orać do 50, a nawet 70 cm.